Skip to Content



اینان گاه بر طبل رعایت ادب و متانت و حقوق شهروندی و نظایر آن می‌کوبند و همزمان، منتقدان خویش را با انواع درشت‌گویی‌های فاحش یا روتوش‌شده، مورد نوازش قرار می‌دهند؛ زمانی شعار آزادی و زنده باد مخالف من سر می‌دهند؛ اما حتی دیدار جمعی از اساتید دانشگاه را با یکی از علمای برجسته دیارشان تاب نمی‌آورند و آن را محکوم می‌کنند؛

«اصلاح‌طلبی» شعار شایسته و بایسته‌ای است که باید سرلوحه رفتار و گفتار همه کسانی باشد که به اعتلای اسلام و ایران می‌اندیشند؛ همان‌گونه که «اصول‌گرایی» رمز توفیق در مسیر بالندگی نظام اسلامی و زیستن در سایه اسلام ناب محمدی است. اما گاه کسانی سنگ این شعارها را به سینه می‌زنند که نسبتی با مفهوم واقعی آن‌ها ندارند.

 

برای نمونه کافی است رفتارهای بسیاری از مدعیان اصلاح‌طلبی را در 17سال اخیر به اجمال بررسی کرد و دریافت که آن روی دیگر سکه اصلاح‌طلبی، هجمه به ارزش‌ها و شخصیت‌های دینی و وادادگی در برابر دشمنان قسم‌خورده و اذناب آن‌ها است.

اینان گاه بر طبل رعایت ادب و متانت و حقوق شهروندی و نظایر آن می‌کوبند و همزمان، منتقدان خویش را با انواع درشت‌گویی‌های فاحش یا روتوش‌شده، مورد نوازش قرار می‌دهند؛

زمانی شعار آزادی و زنده باد مخالف من سر می‌دهند؛ اما حتی دیدار جمعی از اساتید دانشگاه را با یکی از علمای برجسته دیارشان تاب نمی‌آورند و آن را محکوم می‌کنند؛

با گفتمان نقدپذیری و احترام به دیدگاه‌های دیگران وارد عرصه می‌شوند؛ اما واهمه‌ای ندارند که منتقدان را بزدل و بی‌سواد می‌نامند و به‌جهنم حوالت می‌دهند؛

از یک‌سو شعار آزادی مطبوعات سرمی‌دهند و از سوی دیگر رسانه‌های منتقد را به شدت در تنگنا قرار می‌دهند؛

و این قصه سر دراز دارد.

 

از جمله جلوه‌های تناقض این مدعیان ادب و متانت، نوع برخورد آنان با رئیس جمهور سابق کشور است. تردیدی نیست که رئیس جمهور پیشین نیز خطاهای برجسته‌ای را بخصوص در سال‌های پایانی دولت خویش مرتکب شده که قابل دفاع نیست؛ اما هیچ‌یک از این‌ها مجوّزی برای «هتاکی» به وی نمی‌شود. چه‌ این‌که کارنامه دولت سابق در مجموع نسبت به دولت اسبق(اصلاح‌طلبان) بسیار پربارتر است و دست‌کم آن همه هجمه بی‌امان به مقدسات و ارزش‌های دینی در دوره موسوم به اصلاح‌طلبی، در دولت پیشین اجازه تکرار نیافت.

 

با این همه کافی است به سایت‌های مدعی ادب و اخلاق و اعتدال مراجعه کنیم و کامنت‌های توهین‌آمیزی را مشاهده کنیم که با «تأیید» مدیر اینگونه سایت های مدعی اصلاح‌طلبی در «هجو» مسؤولان سابق انتشار یافته است! کامنت‌هایی که می‌تواند به خوبی عیار صداقت این مدعیان را در شعارهایشان روشن سازد و نسل جوان و نوجوان امروزی را با برخی واقعیت‌های پشت پرده مدعیان اصلاح‌طلبی آشناتر سازد.

این آشنایی به ویژه با توجه به شدت‌گرفتن تلاش‌های این گروه برای تصاحب کرسی‌های مجلس شورای اسلامی، ضرورتی دوچندان می‌یابد.

 

از باب مشت نمونه خروار، تنها «بخشی» از کامنت‌های تاییدشده، ذیل فقط «یکی» از خبرهای مربوط به رئیس‌جمهور سابق آن‌هم فقط در «یکی» از سایت‌های همسو با جریان موسوم به اصلاح‌طلبی را از نظر می‌گذرانیم تا بیش از پیش به ماهیت برخی سینه‌زنان زیر بیرق اصلاح‌طلبی پی بریم؛ کامنت‌هایی که زشت‌ترین اهانت‌ها را درباره رئیس جمهور سابق و عضو کنونی مجمع تشخیص مصلحت نظام به کار برده است. پیشاپیش از بازنشر این بی‌ادبی‌ها پوزش می‌طلبیم.

«چقدر تنفّرآمیز و مشمئزکننده‌ای»؛

«چه رویی داره این بشر»؛

«روش مثل سنگ پای قزوینه»؛

«سریش، زالو»؛

«دوست داریم کابوس ببینیم ولی هیچ اثری از تو نبینیم»؛

«قانون نداریم، اگه داشتیم باید اعدام می‌شدی»(!)

«می‌شه اسم این دروغگو را نیارید»؛

«تو روخدا دهنتو واسه همیشه ببند»؛

تاملی گذرا در ادبیات به کار رفته در کامنت‌های مذکور، نشان می‌دهد که جریان مدعی اصلاح‌طلبی بر خلاف ماسک فریبنده‌ای که بر چهره خود زده، چه چهره دیکتاتورمنشانه‌ای دارد و سینه‌چاکان اصلاحات که همیشه ادبیات دولتمردان سابق را زیرسؤال می‌بردند، خود چگونه بی‌ادبانه‌ترین واژگان را در فضای سایبری پمپاژ می‌کنند. در این باره گفتنی‌های بسیاری هست که پرداختن به آن‌ها در این مجال نمی‌گنجد.

نویسنده: فاطمه یداللهی




رای شما
میانگین (0 آرا)
The average rating is 0.0 stars out of 5.